Anneloek Sollart documentairemaker

Als persoonlijk logo heeft de documentairemaker Anneloek Sollart een rokende vulkaan. Dat is niet voor niets. Onder de ogenschijnlijk rustige oogopslag gaat een warmbloedige persoonlijkheid schuil. Het mag geen verbazing wekken dat zij in een paarse Jeep Cherokee scheurt. Het is de eigenwijze, onafhankelijk Rotterdamse (al werd Anneloek in 1965 in Amsterdam geboren) houding die Anneloek en haar werk kleur geven. (lees hier verder...)

In 2008 won ze de Cinekid Award voor Rauw, een film over een tienjarige jongen die van zijn moeder alleen maar ongekookt, rauw voedsel mag eten. Vervolgens was Rauwer (2012), te zien op het IDFA in Amsterdam. Die film is het vervolg; de moeder en zoon leven nog steeds op ‘raw food’ terwijl de kinderbescherming met de handen in het haar zit.

De vreemdste tv-productie die Anneloek heeft geregisseerd was Gedichten voor dode dieren. Tien dichters schreven een bevlogen requiem voor de dode dieren. Soms smeet een dichter de hoorn op de haak als we alleen al het idee uitlegden. Dan weer kregen de telefoongesprekken onbedoeld een hoog absurdistisch gehalte. Met een sterk visuele ode aan hun lijfjes werden deze dode dieren in woord en beeld vereeuwigd.